Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Terug in de tijd met oud trainer Mick Vliegen!

 


Hij heeft ruim 33 jaar als trainer op het veld gestaan. En behoorde tot een van de betere amateur trainers van zijn generatie. En ondanks dat hij gestopt is, is hij nog regelmatig op de voetbalvelden te vinden. Bij de jeugd en op zondag bij de senioren. We gaan in gesprek met een energieke zeventiger wiens passie, naast zijn kleinkinderen waar hij enorm trots op is, ook nog steeds het voetballen is: Mick Vliegen!

Wie is ?

Ik ben 71 jaar en getrouwd met Maria Brokamp. Samen hebben wij een zoon Remco (1978) en drie kleinkinderen Tiem -7 jaar, Sieb-5 jaar en Iefke van 2 jaar. En ja, ik ben een heel trotse opa!

Maatschappelijke loopbaan ?

Gemeente Kerkrade afdeling Sociaal Economisch onderzoek, Staatbosbeheer Utrecht afd. Statistiek, en de laatste 32 jaar bij het CBS in leidinggevende functies, het laatst als chef Buitendienst.  In 2009 ging ik in de VUT (buiten dienst) en inmiddels ben ik gepensioneerd.

Gevoetbald bij ?

In 1955, ik was toen 9 jaar, begonnen bij Chevremont waar ik alle jeugdelftallen heb doorlopen. In december 1963 maakte ik mijn debuut op het 1e van Chevremont in een oefenwedstrijd uit bij de Valk, begin 1964 scoorde ik in een met 2 – 1 verloren oefenwedstrijd tegen Roda JC. In het seizoen 1963 -1964 werd ik als lid van de selectie met het 1e kampioen, maar speelde ook nog bij de A jeugd. Ik weet nog goed dat mijn vader niet blij was met deze situatie, én bij de A jeugd én bij het 1e actief. Ik zat in het eindexamenjaar HBS-B en ik weet nog goed dat als we met het 1e naar een uitwedstrijd waren dat ik in de bus zat te studeren. Maar ik begrijp de bezorgdheid van mijn vader wel. Dus het 1e team was kampioen en ging wedstrijden spelen om landskampioenschap. Tegen Vlissingen  heb ik nog een kwartier meegespeeld. Dat zijn mooie ervaringen.

Aan het eind van mijn carrière, in 1977 heb ik nog 2 seizoenen bij FC Gracht gevoetbald en ben ik ook begonnen met de trainer opleidingen. Wel heb ik tot 2004 op de veteranen van de Gracht nog een balletje getrapt , heel leuke tijd. Toen FC Gracht de fusie aanging met VV Heilust , nu samen Kerkrade West, ben ik gestopt met actief voetballen ik was toen 57 jaar. Hoogste tijd, want ik had het idee dat het veld steeds groter werd…

Daarnaast heb ik ook nog in de zaal gespeeld en gecoacht bij het toentertijd bekende SHC uit Kerkrade.

Wanneer wist U dat U trainer wilde worden?

Dat wist ik al op jonge leeftijd. In 1962 heb ik mijn jeugdleider diploma gehaald en ben ik begonnen met jeugdteams te trainen bij Chevremont. Bij de senioren is het eigenlijk begonnen bij onze trainer Piet Strolenberg, ik speelde op het eerste en trainde het 2e  team. Seizoen 1974 – 1975 werd Silvain Muijsers onze trainer, maar hij is voortijdig gestopt en toen ben ik nog een aantal weken speler- trainer geweest.

Welke trainer opleidingen heeft U gevolgd ?

In 1976 ben ik begonnen met de D-cursus onder leiding van Andre Maas. Op deze cursus zaten toen onder andere ook Gerard van der Lem en Bram Gildeman die toen bij Roda JC speelden .

Vervolgens, 1977-1978, was mijn volgende stap de C-cursus die werd gegeven in Sittard. En daar was toen o.a. Jo Bonfrere medecursist van mij.

In 1978 – 1979 ben ik naar de B cursus gegaan in Zeist die onder leiding stond van Siem Plooijer, geassisteerd door Rob Baan en Ger Blok. En op deze cursus zaten toen ook Co Adriaanse, Kirsten Nygaard en Pummy Bergholtz. Dan volgt er een leuke anekdote: als we een werkstuk moesten maken kwam Pummy altijd bij mij met verzoek om voor hem ook een te maken en natuurlijk deed ik dit en omgekeerd steunde Pummy mij met de praktijkoefeningen. Mooie tijd was dat, al kostte het je wel 2 jaar heel veel verlofdagen, vakantie zat er die jaren niet in.

Dan heeft U drie trainer diploma`s B-C-D gehaald en dan ?

Ik heb je verteld dat ik in de zaal bij SHC speelde en coachte en in mijn team speelden een aantal spelers van de voetbalvereniging Hopel mee, en ging dan ook op sollicitatiegesprek bij de Hopel.

In 1979 ben ik daar als hoofdtrainer gestart en heb bij de Hopel 6 jaar met enorm veel plezier gewerkt. We speelden in de derde klas en we moesten een beslissingwedstrijd spelen tegen Waubach olv Piet Vogels op het complex van SVN. Moet je nagaan er waren 3500 toeschouwers bij de eerste wedstrijd, geleid door de later in het betaalde voetbal leidende Frans Houben, die in een gelijk spel eindigde. Dus moest er een tweede beslissing wedstrijd gespeeld worden, weer bij SVN en weer waren er 3500 toeschouwers, wij verloren deze tweede wedstrijd na een 1-0 voorsprong met 2-1.

Vervolgens 2 jaar bij RKBSV, 2 jaar bij Miranda , 1 jaar bij Limburgia dat was het laatste jaar van Hub Hofland, toen ben ik in België gaan trainen bij Excelsior Veldwezelt. Memorabel bij Limburgia was de uitwedstrijd naar Halsteren op 24 december. We kregen op de thuisreis in de buurt van Eindhoven panne met de bus met als gevolg dat we in Brunssum arriveerden toen de mensen op weg waren naar de Nachtmis!

De volgende periode was een van de mooiste uit mijn trainerloopbaan, RKONS, waar ik 8 jaar actief ben geweest. Schitterende tijd, mooie vereniging, goed bestuur, prachtig gelegen hoofdveld in de Schaesbergse Koel en een trouwe aanhang. De eerste 6 jaar hebben wij in de 1e klas gespeeld tegen collegae als Wim Vrösch (Waubach), Bert van Marwijk (RKVCL) en het illustere Eijsden-duo Jean Beijers/Henri Sneepers en met de feesten in de Vinkenslag-kantine, het 7e jaar degradeerden wij om in het 8e jaar weer kampioen te worden door winst bij Chevremont. Wij hadden een superhuldigingswedstrijd thuis tegen PSV met al hun sterren, jammergenoeg speelde het weer toen niet mee. Dat had de toenmalige voorzitter Evert de Bock goed geregeld.

Van 2000 tot en met 2004 was de fusieclub LHC, Laura Hopel Combinatie, mijn volgende uitdaging. Ik begon bij LHC in de 4e klas en in mijn laatste jaar werden we kampioen en promoveerden we naar de 2e klas. Een periode met een bestuur o.l.v. Rinus Prevo, een uitstekende staf waarop ik blind kon vertrouwen en een fantastisch kantinepersoneel met Ella (toen en nu nog steeds) voorop, die me altijd zal bijblijven.

Daarna tekende ik bij SVN, seizoen 2004 - 2005. Er stond in het seizoen 2003-2004 een mooie en grote selectie in de 1e klasse en dus prima vooruitzichten maar dat liep helaas anders. Op een gegeven moment had de hoofdsponsor aangegeven dat hij er mee stopte met als gevolg een enorme leegloop van spelers. Binnen het bestuur werd aangegeven dat men begrip voor mij kon opbrengen als ik niet zou beginnen bij SVN omdat een aantal beloftes niet ingevuld konden worden. Maar dat was voor mij geen thema, ik had getekend bij SVN en ging er dus aan de slag. Ik weet nog goed de eerste training, we hadden 13 man tot onze beschikking voor 1e en 2e elftal. Het lukte ons om aantal spelers op leeftijd terug te halen en vanuit de jeugd hebben we enkele spelers naar de selectie gehaald maar dat heeft helaas niet mogen baten, we zijn toen gedegradeerd. Ik weet nog goed dat wij naar Panningen moesten dat een zeer ervaren team had met de bekende profspeler Jerry de Jong als laatste man en bij ons stond toen in de spits de 16-jarige Danny Latten. Dus het volgende seizoen speelden we in 2e klas.  Het laatste jaar heb ik samen met Joep Zenden voor de groep gestaan. Was een prettige ervaring.

In 2008 informeerden bestuursleden bij mij of ik geen geschikte trainer voor De Leeuw wist met als uitkomst dat ik het seizoen 2008-2009 bij De Leeuw voor de groep stond met Pascal Stofberg en Ron Bachaus als assistenten.

 

Bij het CBS werkten veel voetballers o.a. Harry Opbroek van Bekkerveld, die ik ook kende van de zaalvoetbaltijd bij SHC. En hij bleef vragen of ik geen trainer wilde worden bij Bekkerveld. Uiteindelijk heb ik dit gedaan en in 2009 werd ik trainer bij Bekkerveld. Maar het werd niet wat ik verwacht had. In de voorbereiding zat al alles tegen, de vereniging zou nieuwe kunstgrasvelden krijgen maar die werden pas in december opgeleverd. Wij mochten er niet op trainen, laat staan wedstrijden spelen. We moesten dus trainen op het kleine zandveld achter de kantine, op een bijveld van Heerlen Sport en later bij SV Eikenderveld. En in de eerste maanden van de competitie werden de wedstrijden gespeeld bij RKHBS. Het was natuurlijk prachtig dat deze verenigingen ons zo geholpen hebben, maar prettig was anders. Binnen de spelersgroep ontstond oppositie, men had jaren onder mijn voorganger Henk Verheezen een bepaald systeem gespeeld maar ik had een andere visie. Bovendien onderging het elftal enkele wijzigingen met het inbrengen van eigen jeugd. Het bestuur was blijkbaar tevreden want mijn contract werd verlengd en het lukte ons om in de laatste wedstrijd bij SV Schaesberg een periodetitel te pakken, met promotiewedstrijden richting Hoofdklasse. Maar ondanks dit succes voelde je de onvrede binnen de groep. Op vrijdag voor de 1e wedstrijd van de nacompetitie hadden we lekker getraind, na afloop had ik nog een gesprek met de voorzitter waarin hij mij geruststelde over mijn toekomst. Maar de dag erna werd ik gevraagd om naar het complex te komen en kreeg te horen dat men besloten had om, ondanks de toezegging dat ik ook het volgende seizoen trainer zou zijn van Bekkerveld, de samenwerking aan eind van het lopende seizoen te beëindigen: een aantal spelers zou overschrijving aanvragen als ik aanbleef. Ik ben die zondag niet meer meegegaan naar Geldrop!

 

Na 33 jaar op het veld te hebben gestaan als trainer was dit niet het einde wat ik van mijn trainer loopbaan had verwacht

Na deze teleurstelling werd ik in 2011 door bestuursleden van VV Schaesberg, die ik kende van mijn RKONS-tijd, gevraagd of ik niet als adviseur/technisch manager bij hen aan de slag wilde gaan. Dat heb ik gedaan, men had als trainer Jean Hoedemakers aangesteld. Gedurende het seizoen 2011/2012 ontstond binnen de vereniging veel wrijvel tussen de bloedgroepen RKONS (veel bestuursleden en ikzelf met RKONS-verleden) enerzijds en Kolonia anderzijds met als onverwachte uitkomst dat het hele bestuur in mei opstapte en ik logischerwijs solidair was!  

 

Toen volgde een korte voetballoze tijd die gevuld werd door familiaire bezigheden: oppassen op kleinkinderen in Tilburg, verzorgen van mijn hoogbejaarde moeder die in 2013 overleed, verbouwing van ouderlijk huis in 2013/2014.

 

Omdat je gek bent van het voetbalspelletje ging ik op de zondagen toch weer naar wedstrijden kijken. En vooral naar de club waar het allemaal begonnen is, LHC, Laura Hopel Combinatie. Want een aantal van de verenigingen waar ik actief bij ben geweest die bestaan al niet meer (Miranda) of zijn gefuseerd (FC Gracht, RKONS, RKBSV, Limburgia en Hopel). Tijdens een van mijn bezoeken bij LHC werd ik aangesproken of ik niet wat voor LHC zou willen gaan betekenen. Er zijn aantal gesprekken geweest waarin ik heb aangegeven niet meer op het veld te willen staan. Ik ben nu twee en half jaar technisch adviseur bij de jeugdafdeling van LHC en daarnaast fungeer ik als klankbord voor de trainer Sid Plum en indien nodig ook met manager Hans van Tussenbroek. In de afgelopen tijd hebben we een nieuw technisch beleidsplan voor de jeugd opgezet en ben ik cursusleider geweest bij de KNVB-cursus Pupillentrainer waaraan 10 van onze jeugdleiders met succes hebben deelgenomen. Wij hebben op dit moment 45 jeugdtrainers en leiders actief waarvan er twee gediplomeerd zijn, Patrick Wijnhoven is de trainer van de JO19 en Martè Streng traint de JO17 en de overige jeugdleiders/trainers zijn allemaal vrijwilligers. En als ons eerste team uitwedstrijden speelt dan ga ik meestal naar de volgende tegenstander kijken. En wat lekker is, ik kan vanuit thuis een hoop dingen doen, achter mijn computer of laptop.

 

Nee, ik kan mijn ei goed kwijt bij LHC, zeker in mijn betrokkenheid bij het jeugdplan van LHC, waarin ik een afgesloten eigen website heb opgezet en onderhoud met alle mogelijke informatie aangaande het jeugdvoetbal, zoals de oefenstof die ik door de jaren heen heb verzameld en die ondersteund wordt door veel beeldmateriaal, de LHC-leerplannen die we, op basis van de KNVB-opleidingen, hebben ontwikkeld.

 


Mick Vliegen met op de achtergrond foto’s van zijn kleinkinderen
 

 

Maar je had nog een andere uitdaging naast je werk en het trainen?

 

Van 1996 tot en met 2006 ben ik in het bestuur geweest van de VVON afd. Limburg. Eerst als secretaris en de laatste drie jaar als voorzitter. Hoe ik in dat bestuur gekomen ben? Wij hadden een landelijke bijeenkomst van trainers tgv de opening van het Jeugdcomplex De Toekomst van Ajax en de afd. Limburg had een tekort aan bestuursleden. Tijdens de bus werd ik aangesproken door Ber Lejeune of ik geen zin had om tot het bestuur toe te treden, en met pushende collega-trainers om ons heen heb ik hierin toegestemd. Ik vond het belangrijk dat ik als bestuurslid ook nog op het veld actief was, kon dus ervaringen uit eigen hand inbrengen. Ik merkte dat je toch anders benaderd werd door je collega`s. Ook de verhoudingen met de scheidsrechters werden beter, ik was als VVON-bestuurslid regelmatig te vinden op bijeenkomsten van de scheidsrechters. Wat leuk is om te vertellen dat het gelukt is, voordat ik stopte, om tijdens het WK onder 20 hier in Kerkrade Wim Koevermans van de KNVB in het stadion inde toen nog in aanbouw zijnde discotheek een voor- en nabeschouwing te laten geven voor onze leden. Ik blijf het jammer vinden dat capabele collega’s zich door de afstand Limburg-Zeist en de benodigde tijd lieten afschrikken om de B-cursus te volgen!

Hoe kijkt U naar de huidige generatie trainers?

Ja, de meesten van hen ken ik nog als speler. En het is een goede zaak dat zij trainer zijn geworden. Maar er is natuurlijk wel veel veranderd. De training methodes zijn vernieuwd, zonder dat ik over generatie kloof wil praten is er binnen het voetballen veel veranderd. En dat hoort ook zo, de gehele maatschappij is veranderd. Ik volg de huidige generatie trainers met veel interesse en als bij een wedstrijd ben kijk ik ook naar hun tactisch inzicht en hoe ze met hun spelers, tegenstander en scheidsrechter omgaan. En dat is net zoals in het verleden heel boeiend: people-management en eigen bevlogenheid zijn daarbij heel belangrijk. Ik heb wel het idee dat wij in onze periode als trainer meer persoonlijkheden op het veld hadden staan.

 

Wat ik vind dat tegenwoordig de trainers gedurende de wedstrijd aantekeningen maken? Dat was in onze tijd ook zo, maar niet met een laptop en/of uitpuilende mappen. Ik heb toch het idee dat het voetballen steeds wetenschappelijker benaderd wordt. Maar nogmaals ik ga nog altijd met plezier naar wedstrijden kijken en vind het positief dat er een jongere generaties trainers is. En dan lachend de opmerking van Mick Vliegen, die laptoptrainers!

Waaraan moet volgens U een goede trainer aan voldoen?

 

Dat is voor iedereen verschillend en als ik voor mij zelf spreek, ik vond het heel belangrijk dat ik als trainer een goede band had met de spelers, ik wilde ook zoveel mogelijk van een speler weten, het totale mens-principe van van Gaal bestaat al langer!!!. Er moet plezier zijn tussen spelers en trainers. Daarnaast is het heel belangrijk dat er beleving en positieve instelling is bij spelers maar ook bij mij als trainer. En gevarieerde trainingen blijven geven binnen het herhaalprincipe en je week- en seizoensplanning, waarbij je de periodiseringsmethodiek van Raymond Verheijen kunt inbouwen zonder die leidend te laten worden! Dat is voor mij wel de basis naar de spelers toe.

 

Daarnaast moet je als trainer ook een goed contact hebben met het bestuur, vooral je staf maar ook met de vrijwilligers, in mijn ogen de belangrijkste groep binnen een vereniging. En als laatste het contact met je supporters, daar heb ik altijd ik veel waarde aan gehecht. Als je dit allemaal bij elkaar zet geef je invulling aan het woord vereniging. Ook al blijf je als trainer een voorbijganger, je mag het verenigingsbelang nooit uit het oog verliezen! Ik ging als trainer ook zelden of nooit na een wedstrijd naar de bestuurskamer. Daar zitten toch twee partijen die ieder hun vereniging vertegenwoordigen, hun eigen wedstrijd hebben gezien en dus hun belangen verdedigen, prima maar daar hoefde ik niet bij te zitten. Zeker niet als de scheidsrechter binnenkomt en middelpunt van kritiek wordt!

En heel belangrijk voor mij was dat ik in de voorbereiding op een wedstrijd altijd de scheidsrechter die die middag floot, meenam. Je wist op tijd wie er kwam en dus kun je je ploeg hierop instellen. Een scheidsrechter hoort bij je voorbereiding!

In je lange loopbaan als trainer aan welke verenigingen bewaar jij warme herinneringen ?

Bij de meeste, nog in leven zijnde verenigingen waar ik trainer ben geweest bewaar ik goede herinneringen en dat blijkt ook wel dat ik bij die verenigingen heel prettig ontvangen wordt en ook nog steeds uitgenodigd wordt om een pilsje mee te drinken. Maar er zijn eigenlijk twee verenigingen die er bovenuit steken, dat is de vereniging waar ik gestart ben als trainer: de Hopel en dus nu ook in het verlengde LHC, een vereniging met veel potentie, aan de Anselderlaan ben ik mijn trainer loopbaan gestart en ik zal daar ook eindigen, volgens de bekende ronde cirkel. En natuurlijk RKONS waar ik 8 seizoenen heerlijk heb kunnen werken. Een stabiel bestuur met een perfecte organisatie. En het klikte op alle fronten. Tot op heden gaan wij 2e per jaar met het kampioenselftal van 2000 van RKONS uit eten in Heerlen en zakken door op het Pancratiusplein. Dat is traditie geworden en dat houden we erin.

Dan volgen er vele anekdotes over zijn trainersleven. We pikken er zes uit:

  1. Een goede voorzitter heeft geen verstand van voetballen maar wel van besturen.

  2. Mijn eerste sollicitatiegesprek als trainer voerde ik in 1977 bij het toenmalige Coriovallum waar een zekere Hein Smith mee aan tafel zat. Ik ben toen op hun aanbod niet ingegaan omdat ik de trainerscursussen wou afmaken en heb het gesprek als een leermoment gezien;

  3. Toen ik bij RKONS begon als trainer hadden wij een spelertje van de week en bij een van die wedstrijden was dat Cyril Gulpers en bij het kampioenschap in 2000 speelde hij op het eerste.

  4. De zegen- cq zegetochten van Wittem naar de eigen kantine (Hopel, RKONS, LHC) waarbij inde aan de route gelegen café’s steeds 2 pils genuttigd werden.

  5. De mini-veldvoetbaltoernooien De Nacht van RKONS die we op initiatief van John Vievermans hebben georganiseerd (start zaterdag 20.00 uur, einde finale zondag 08.00 uur);

  6. Bij de recepties tgv de kampioenschappen bij LHC in 2002 en 2004 hebben we het als staf voor elkaar kunnen krijgen dat alle spelers in hun beste kostuum achter de tafel stonden, sommigen hadden zelfs een smoking gehuurd!!


Ik ging steeds met plezier naar de vereniging waar ik trainde. Naast mijn werk was het op het veld staan mijn ontspanning, lekker intensief en met bezieling bezig zijn met jonge mensen. Maar het thuisfront heeft mij ook altijd gesteund, tot op de dag van vandaag en dat is wel het aller- belangrijkste. Want ik was toch, naast mijn 40-urige werkweek, 20 tot 25 uur met voetballen bezig, nu is dat aantal uren minder, maar een prettige opvulling van mijn vrije uren naast wandelen, fietsen en kaarten. Daarom vind ik het ook leuk dat de oudste kleinzoon Tiem ook net zo bevlogen is van voetbal als zijn opa.

Tot slot hoe kijk je terug op je trainerloopbaan ?

Met een goed en tevreden gevoel. Ik heb alles meegemaakt kampioenschappen, nacompetities, degradatie. Heel veel mensen leren kennen, waarmee ik soms nog een biertje drink. Belangrijk is ook dat ik overal nog op een prettige wijze word ontvangen. Enigste waar ik nog weleens over nadenk is dat ik toen ik in 1979 mijn B-diploma had gehaald ik genoeg punten had om naar de A-cursus te gaan net zoals Co Adriaanse die met mij samen op de B cursus zat heeft gedaan. En nu, weliswaar achteraf, zie wat hij bereikt heeft. Maar aan de andere kant denk ik van mijzelf dat ik niet hard genoeg was voor dat wereldje. En mijn prima baan bij het CBS niet wilde opgeven.

Dus conclusie, ik ben een heel tevreden mens, kijk met een goed gevoel naar mijn trainer loopbaan en ik ben blij dat ik met mijn 71 jaar nog steeds een bijdrage kan leveren aan mijn passie voetballen!

(Opmerking van Mick: de KNVB organiseert van 7 t/m 15 oktober de week van de scheidsrechter. Wij schenken daar bij LHC veel aandacht aan, vooral voorde vrijwilligers die de jeugdwedstrijden fluiten.  De mannen/vrouwen in het zwart verdienen dat!)

Het is tijd om afscheid te nemen van deze markante persoonlijkheid, een autoriteit die zijn sporen verdiend heeft in het amateurvoetbal.

Tekst en interview
HEIN SMITH.