Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

In gesprek met keepersfamilie Van Eijk!

Het voetballeven van de doelman staat loodrecht tegenover dat van de veldspeler. Zonder doelpunten van de veldspeler win je geen wedstrijden. Met het voorkomen van doelpunten door de doelman verlies je geen wedstrijden. Toch ontkent niemand dat een doelman het voor zijn medespelers gemakkelijker maakt met het voorkomen van tegendoelpunten. De keepersfamilie van Eijk (Roger, Kay en Collin) heeft een ijzersterke winnaarsmentaliteit wat geresulteerd heeft in onvergetelijke momenten. Benieuwd naar hun verhaal?

 

Het begon allemaal in de jaren ’90 toen de inmiddels 55-jarige Roger, ‘het oudje’ van de familie van Eijk, bij Nec’92 de doelmond verdedigde.

Roger: ‘’Mijn vrouw kwam mij samen met onze twee zonen (Kay en Collin) supporteren. Zij keken als kleine jongens tegen mij op. Zeker toen ik tijdens de Heerlen Cup op de accommodatie van Passart in de halve finale én de finale drie penalty’s stopte. Als ik daaraan terugdenk krijg ik weer kippenvel. In die tijd stond de Heerlen Cup nog hoog aangeschreven en werd er écht gestreden. Tegenwoordig gebruiken veel clubs het als oefenwedstrijden ter voorbereiding op de competitie. Nadat ik Kay en Collin zag voetballen, heb ik direct gezegd dat ze beiden de goal in moesten. Nee dat is flauwekul.’’

 

Kay: ‘’Het was eerder een verplichting dat we meegingen naar het voetballen. Van kleins af aan ben je iedere week op het voetbalveld en zie je jouw vader in de goal staan. Dan is het min of meer vanzelfsprekend dat je ook gaat keepen. Daar heb ik overigens absoluut geen spijt van.’’

 

Collin: ‘’Mijn neefje Ricardo maakte een blunder en begon te huilen. Nee dat vond die niet leuk als die een bal om zijn oren kreeg. Ik vond het zielig dus ben ik maar gaan keepen.’’

 

Logischerwijs zijn Kay en Colin begonnen met keepen bij Nec’92. Het talent van beide doelmannen was al snel niet onopgemerkt gebleven. De jeugdopleiding van betaald voetbalclub Roda JC Kerkrade werd voor Kay, Collin, maar ook voor Roger hun tweede thuishaven.

 

Kay: ‘’Vanuit de jeugd van Nec’92 heb ik heel even bij Fortuna Sittard gezeten. Daarna ging ik naar SVN en ben ik uiteindelijk naar Roda JC gegaan waar ik de gehele jeugdopleiding heb doorlopen. Bij Roda JC was ik nog één jaar actief bij de senioren. In de jeugd kon je nog rouleren, maar bij de beloften en het eerste elftal was het toch een stap hoger op het gebied van aantal trainingen, intensiteit en niveau. In de competitiewedstrijden tegen NAC, Vitesse en Utrecht heb ik nog op de bank gezeten maar helaas geen speelminuten kunnen krijgen. Toch heb ik veel dingen mogen en kunnen leren van trainers als Ruud Hesp, Huub Stevens en Raymond Atteveld.’’

 

Collin: ‘’Net als mijn broer ben ik terecht gekomen in de jeugd van Roda JC en heb ik uiteindelijk de beloften en het eerste elftal bereikt. In de uitwedstrijd tegen FC Twente op 10 april 2011 maakte ik mijn officiële debuut als betaald voetballer omdat Tyton geblesseerd was en Prus rood pakte. In die wedstrijd had ik een aantal lekkere reddingen en dan sta je na afloop uit het niets voor de camera een interview te doen. Op zo’n moment is het niet te bevatten wat er allemaal op je afkomt. Ik weet nog goed dat ik het spelershome na de wedstrijd binnenliep en nog geen minuut met mijn eigen vader heb gesproken. Daarna volgde de lange busreis vanuit Enschede terug naar Kerkrade en dan heb je absurd veel berichten op je telefoon. Daarna volgde een hele week belangstelling van krant, radio en tv. Dan zie je hoe snel het met een beetje geluk kan gaan. Voordat ik debuteerde had ik vrijwel een jaar niet gespeeld. Ik werd teruggezet naar de A-jeugd omdat ik in de leaseauto van de club veel te hard had gereden. Ook had ik een operatie gehad in december en in februari kwam ik terug op het veld. Amper een maand later maakte ik dus mijn eredivisiedebuut. Daarna heb ik nog de thuiswedstrijd tegen VVV gekeept waarin Kah een werelddoelpunt maakte met een omhaal. Het betaald voetbal is geen gemakkelijk leven. Het talent had ik, maar ik beschikte niet over de maximale mentaliteit. Keeper Prus ging een uur voor de training fitnessen en na de training ging die nog een uur fitnessen. Terwijl ik 5 minuten voordat de training begon op het veld stond en na de training zo snel mogelijk huiswaarts keerde. Uiteindelijk heb ik na Roda JC nog 7 wedstrijden in de Jupiler League voor MVV gespeeld.’’

 

Roger: ‘’Ik ben echt trots op wat mijn kinderen hebben bereikt. Daar heb ik wel wat energie en vooral veel kilometers in gestoken. Ze hadden ook nog eens twee verschillende trainingstijden. Collin begon bijvoorbeeld om 16.00 uur en Kay om 17.30 uur. Op zaterdag had Collin om 11.00 uur een wedstrijd in Nijmegen en daarna reed ik door naar de wedstrijd van Kay om 15.00 uur in Rotterdam. Je komt zo op veel mooie plekken en ziet spelers als Neuer, De Vrij, Eriksen, Clasie en Depay die nu in de internationale top spelen. Ook kan ik me nog goed een zaaltoernooi herinneren waar Kay tegen PSV moest. Als je dan Afellay en Aissati zag voetballen, die tikten iedereen dol. Dat was niet normaal. Na afloop van het toernooi liepen we naar buiten en stond heel hoog het sneeuw. Ik had toen een stationwagen in de familie geleend omdat die winterbanden had. We reden een berg af, maar ik kon niet remmen dus we ging alle kanten op. Wat hebben we toen gelachen. De investeringen waren zeker de moeite waard.’’

 

Nadat Kay en Collin zelfstandiger werden, is Roger begonnen met de trainerscursus.

 

Roger: ‘’Nec’92 heeft mij destijds de cursus betaald. Daar ben ik ze natuurlijk zeer dankbaar voor. Vroeger in de jeugd ben ik ook trainer geweest tot en met de B-jeugd. Na mijn tijd als trainer bij Nec’92 ben ik nu voor het tweede seizoen trainer bij KCC’13. Vorig seizoen hebben wij na de winterstop een mindere periode gekend. Dit seizoen zijn we eerste periodekampioen en medekoploper. Het is dan heel jammer dat je heel verrassend van de club te horen krijgt dat onze wegen aan het einde van dit seizoen scheiden. Voor volgend seizoen ben ik dan eveneens op zoek naar een nieuwe uitdaging in het trainerschap.’’

 

En wie kunnen Roger van Eijk als trainer nou het beste omschrijven?

 

Kay: ‘’Mijn vader is een gevoelsmens. Als jongens met problemen zitten dan komen ze al snel naar hem toe om het verhaal kwijt te kunnen. De vertrouwensband wat hij met de meeste spelers heeft is goed. Dat komt mede omdat hij er een hecht team van maakt door onder andere toepavonden en etentjes te organiseren. Bovendien gaat hij altijd naar het tweede elftal kijken. Het tweede is volgens hem evenzeer een belangrijk onderdeel van het vlaggenschip van de club. Hij had met zijn team een belabberde voorbereiding gedraaid. Er waren 5 vaste waardes geblesseerd. Toch weet hij er een hecht team van te maken door achterstanden om te buigen en zelfs een periodetitel te pakken met zo’n kleine club.

 

Collin: ‘’Je bent tegenwoordig geen trainer meer. Hedendaags is mijn vader psycholoog/manager. Het voetbal staat op plaats vijf ergens. Fatsoenlijke tactische trainingen kun je niet doen. Daarom is het heel moeilijk om je stempel op een groep te kunnen drukken. Toch heeft mijn vader met een kwalitatief minder team betere resultaten behaald dan teams die kwalitatief sterker zijn. Bij Nec’92 is hij midden in het seizoen ingestapt. Ze stonden glansrijk onderaan. De laatste 9 competitiewedstrijden weten ze gewoon de periodetitel nog te winnen. De nacompetitie bleek echter een stapje te hoog. Als hij de nacompetitie niet had gehaald dan waren ze gedegradeerd. Door enthousiasme en één tactische omzetting ging het lopen. De centrale verdediger en centrale middenvelder had hij gewisseld. Daar moet je ook natuurlijk veel geluk mee hebben. Zie je toch dat die net als Louis van Gaal een gouden pik heeft.’’

 

Op zondagmiddag 14.30 uur staan Roger, Kay en Collin allemaal op een ander voetbalveld.

 

Kay: ‘’Na mijn tijd bij Roda JC ben ik naar VV Schaesberg gegaan. Vervolgens via Groene Ster terecht gekomen bij KVC Oranje en nu vier seizoenen bij het vriendenteam van FC Hoensbroek.’’

 

Collin: ‘’Nadat ik niet geslaagd was bij MVV ben ik naar België gegaan waar ik bij Veldwezelt en Spouwen-Mopertingen het doel schoon probeerde te houden. Na 3,5 jaar ben ik sinds dit seizoen weer terug in Nederland bij EHC.’’

 

Roger: ‘’Het is wel jammer dat ik Kay en Collin niet altijd kan zien spelen. Misschien is dat nu ook wel goed omdat ik ze te vaak op de lippen heb gezeten. Na de wedstrijd stuur ik ze wel altijd even een berichtje. Zelfs als ik met mijn team heb verloren.’’

 

Zo heeft de familie van Eijk veel mogen meemaken in hun voetbalcarrière. Wat zijn de mooiste herinneringen?

 

Roger: ‘’De belevenissen als keeper bij Nec’92 zijn voor mij de mooiste herinneringen in mijn voetbalcarrière. Toen leefde het nog echt bij Nec’92. Uit bij Scharn waar we het kampioenschap behaalden door te winnen met 1-2. Met bussen van in totaal 1500 man gingen we vanuit Nieuw-Einde naar Maastricht toe. Dan kom je terug waar mensen buiten je staan op te wachten en de kantine bomvol was. Naderhand door de wijk heen op de platte kar. Ook deed Collin een jaar de communie op de dag dat Nec’92 kampioen kon worden. Ik was uiteraard bij de communie en niet bij de wedstrijd, maar Nec’92 won wel met 0-2 bij Polaris. Het allermooiste is dat ’s avonds op het communiefeest de hele selectie van Nec’92 bij ons thuis aanwezig was. Dat zijn hele mooie momenten die je nooit vergeet.’’

 

Collin: ‘’Natuurlijk individueel mijn debuut bij Roda JC in de Eredivisie. Toch is en blijft voetbal een teamsport. De promotie met Spouwen-Mopertingen was het mooiste teamresultaat. Het jaar daarvoor wisten wij ons net te handhaven. Dan is het zeer knap als je het volgende jaar weet te promoveren. De sfeer was geweldig. Al komen er daar 50 toeschouwers bij die wedstrijden. Mensen van 60 jaar nemen gewoon trommels mee en beginnen luidkeels te zingen. In de uitwedstrijd bij Beerschot zitten gewoon 6.000 man.’’

 

Kay: ‘’Ik heb ook enkele prachtige successen mogen vieren. Met de A-jeugd van Roda JC zijn we kampioen geworden. Met KVC Oranje voor het eerste in de historie gepromoveerd van de 3e naar de 2e klasse. Nu 2 jaar achter elkaar met Hoensbroek gepromoveerd. Het afgelopen seizoen was toch wel het mooiste seizoen in mijn voetbalcarrière. Als promovendus stonden wij vanaf speeldag 5 bovenaan en wisten tevens de eerste periode te pakken. Dan komt steeds meer het besef dat je kampioen kan gaan worden. En dan flikken we het gewoon. Als ik hedendaags de wedstrijden en foto’s erbij pak dan krijg ik direct kippenvel. Kwalitatief waren we niet de beste, maar we waren zo’n ontzettend hecht team. In de eerste periode stonden we bij 6 van de 8 wedstrijden in de rust achter. Toch wisten we met onze teamspirit de wedstrijd winnend af te sluiten.’’

 

Alle drie hebben ze prachtige momenten op het netvlies staan. Welke doelstellingen en ambities hebben Collin, Roger en Kay dan nog?

 

Collin: ‘’Bij EHC is de doelstelling om ons zo snel mogelijk veilig te spelen zodat we naar Mallorca kunnen. Op de langere termijn wil ik trainer worden. Als ik het diploma in mijn zak heb en het jaar erna een aanbieding krijg om trainer te worden dan doe ik dat meteen. Ik wil graag jongens motiveren om resultaat te halen. De 4e en/of 5e klasse is wel moeilijk voor mij om in te stappen omdat ik niet iemand op zijn 28e wil zeggen dat die een bal met links moet aannemen. Dat krijg ik er toch niet doorheen. Het zal dus wel een club moeten zijn op 3e klasse niveau of hoger.’’

 

Roger: ‘’De doelstelling is om KCC’13 naar de 4e klasse te loodsen. Het liefste met een kampioenschaap maar het kan ook via de nacompetitie want we hebben al een periodetitel in bezit. Als dat lukt sluit ik mijn trainerschap bij de club goed af. Ooit wil ik terugkeren als trainer van Nec’92 waar ik tot op heden 33 jaar lid van ben. Mijn ultieme droom zou zijn om Kay en Collin als mijn assistenten te hebben. Eveneens zou ik misschien nog wel trainer van mijn kleinzoon willen zijn als die een jaar of acht is. Tot slot wil ik nog een voetbalweekend in Engeland meemaken.’’

 

Kay: ‘’Met FC Hoensbroek moeten we ons handhaven. Ik ben ervan overtuigd dat het met deze spelersgroep mogelijk is. We hebben wat personele problemen gehad. Steeds meer krijgen we vastigheid en dat merk je ook aan het niveau. Als we na de winterstop redelijk wat punten kunnen pakken dan is het mogelijk om handhaving te bewerkstelligen. Persoonlijk wil ik nog enkele seizoenen keepen. Het is even kijken hoelang het lichaam meegaat en de thuissituatie met de kinderen speelt ook een rol. Na mijn voetbalcarrière heb ik nog geen idee of ik trainer wil worden.’’

 

Je gelooft het niet, maar er is ook een leven voor Roger, Kay en Collin naast het voetbal.

 

Roger: ‘’Ik ben woningstoffeerder bij Schillings Landgraaf. Dat doe ik enkele uren per week. Nu het kan, wil ik ook mijn vrouw bedanken dat ze altijd voor mij klaar stond en nog steeds staat. Ik ben al 33 jaar met haar gelukkig getrouwd. Als je vrouw er niet achterstaat dan kan ik ook geen trainer zijn. Ik ben zo blij met haar.’’

 

Kay: ‘’Ik ben 30 jaar, gehuwd en vader van twee kinderen: Milan (2,5 jaar) en Liv (8 maanden). Werken doe ik bij Dalli-De Klok waar ik al 11 jaar in dienst ben. Voorheen heb ik daar als laborant gewerkt en nu als veiligheidskundige sinds 2 maanden.

 

Collin: ‘’Mijn leeftijd is 26 jaar, ben sinds kort samen met mijn vriendin, heb nog geen kinderen en werk dik over de 40 uur per week net als mijn vader als woningstoffeerder bij Schillings te Landgraaf. Ik geniet oprecht van het leven.’’

 

Wij hebben de keepersfamilie van Eijk leren kennen als een spontaan, vriendelijk, enthousiast en bovenal humoristisch gezelschap. Wil je nog meer weten over de keepersfamilie van Eijk? Trakteer ze dan na afloop van de wedstrijd op een pilsje! Met als resultaat dat het nog heel gezellig en laat kan worden.

 

(Foto: Van links naar rechts: Kay, Roger en Collin)

 

Tekst en interview
Melvin Senden